آخرین ارسال ها

» کودک ، نوجوان و جوان » از رختخواب جداش کن!

تاریخ انتشار : ۱۳۹۶/۰۶/۱۷ - ۲۰:۳۶

 کد خبر: 1845
 212 بازدید

از رختخواب جداش کن!

از رختخواب جداش کن!

معمولاً کودکان در سنین ۱ تا ۳ سال به شدت علاقه مند هستند که کارهای شخصی خودشان را انجام دهند. این سن در واقع شروع استقلال کودک است.

از رختخواب جداش کن!

تنبلی کودکان؛ بایدها و نبایدها !

شروع تنبلی

معمولاً کودکان در سنین ۱ تا ۳ سال به شدت علاقه مند هستند که کارهای شخصی خودشان  را انجام دهند. این سن در واقع شروع استقلال کودک است. آنها می‌خواهند خودشان با دست یا قاشق غذا بخورند، خودشان لباس را به تن کنند،  بدون کمک دیگران راه بروند، خودشان آب بخورند  و… البته در انجام این کارها معمولاً بی مهارتی نشان می دهند و به قول والدین خراب کاری و بریز و بپاش می کنند.

البته در این میان کودکان هم هستند که از همان ابتدای تولد یکی از ویژگی‌های خلقی شان کم تحرکی است و این کودکان ۱ تا ۳ سالگی به تمایل کمتری به انجام کارهای شخصی نشان می‌دهد، اگر والدین در این سن اجازه ندهند کودک کارهای های شخصی خود را انجام دهد و یا کودک کم تحرک را نتوانند تا آنجا که ممکن است به انجام کارهای خود وادارند در واقع شروع تنبلی را در کودک خود رقم  زده است با این حال معمول کودکان تنبل، تنبلی خود را بیشتر در سال اول ابتدایی که اولین سال ارائه تکالیف جدی به کودکان می‌باشد به صورت واضح تری نشان می دهند .

باید ها و نباید ها درباره تنبلی

اگر فرزند شما نشانه های یک کودک  تنبل را نشان می دهد به نباید های زیر توجه کنید:

۱. هرگز به  فرزند  خود  برچسب تنبلی نزنید: کودکان از اتفاقاتی که اطرافش می افتند قاعده سازی می کنند؛ وقتی والدین به عنوان افراد مهم زندگی کودک گاه و بیگاه با عباراتی مثل «تنبل»،« دست و پا چلفتی»،« بی دست و پا» و… به فرزند خود واکنش نشان می‌دهند کودک از این عبارات یک قاعده می‌سازد که من «کلا آدم تنبلی» هستم .انسان وقتی تسلیم می‌شود که امید برای تغییر را از دست بدهد و همین قاعده منفی کافی است که کودک امید خود را برای ترک تنبلی تا حد زیادی از دست بدهد .

۲. در تنهایی و حضور دیگران تنبلی او را تمسخر نکنید و نیز از مقایسه و سرزنش بپرهیزید. والدینی که با کنایه و نیشخند تعلل کودک خود را مورد تمسخر قرار می‌دهند در حقیقت احساسات لطیف فرزند خود را تحقیر می‌کنند و آبروی او را می ریزد؛ معمولا این کودکان بعد از تحقیر های مکرر  عقده‌ای  شده و حس انتقام می‎گیرند در این صورت تلاش نکردن در جهت رفع تنبلی می‌تواند یکی از راهکارهای آنها برای انتقام گرفتن از والدین باشد.

۳٫از تنبیه به عنوان ابزار اصلی برای درمان تنبلی استفاده نکنید: تنبیه های مکرر کودک سَرخورده و توسری‌خوری را روی  دستتان می‎گذارد که خود باوری ضعیفی پیدا کرده است.

۴. بیش از  توان  تکلیف ندهید: در نظر گرفتن استعداد و ظرفیت کودک و دادن تکلیف های فراتر از توان سبب می شود که او از عهده‎ی آنها بر نیاید و از این رو به تدریج انگیزه‌ی تلاش برای موفقیت در او از دست برود .

توجه: ضمنا برای این‎که کودکان دچار تنبلی نشوند، سفارشات و راه‌کارهایی تضمینی هست که در پست های بعدی بیان می‌کنیم، با ما همراه باشید.

نویسنده : حجت الاسلام حسین ثانوی
_____________________________
پی‌نوشت‎ها:

[۱]. خانه خوبان، موسسه  آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره)،شماره۱۰۱، صفحه ۴۴

[۲]. کودکان شاد و تندرست،جینی هامپتون، احمد ناهیدی(مترجم)، انجمن اولیاء و مربیان

 

 



ارسال دیدگاه