آخرین ارسال ها

» اسلایدر » در سایه سار آرامش

تاریخ انتشار : ۱۳۹۶/۱۱/۰۱ - ۹:۰۰

 کد خبر: 2168
 173 بازدید

در سایه سار آرامش

زندگی آرام آن زندگی است که بنیانش مستحکم باشد و روی خوش به انسان نشان دهد.

در سایه سار آرامش

زندگی آرام آن زندگی است که بنیانش مستحکم باشد و روی خوش به انسان نشان دهد.
یکی از لوازم زندگی آرام این است که طرفین سبک زندگی خود را از نقطه شروع مشخص نمایند و بدانند نیمه زندگی آنها باید چه خصوصیاتی داشته باشد.
حتما شنیدید بعضی می گویند من میخواهم با این دختر ازدواج کنم و با خانواده و افکار و عقاید او کاری ندارم و بعدا میتونم او را با خودم همراه سازم.
آیا واقعا اینچنین است؟
باید گفت خیر چون زن یا مرد وقتی میخواهند همسری را انتخاب کنند نسبت به خانواده و عقاید وی نمی توانند بی تفاوت باشند چون این دختر مثل شاخه ای است که از این درخت تغذیه نموده و از طرز فکر والدین تربیت یافته لذا باید طرفین به طرز فکر وعقیده خانواده همسر خویش حساس باشند.
اینجاست که پی به تاکید اسلام به مساله دینداری در انتخاب همسر می بریم که زیبا رسولخدا (ص) این مطلب را ترسیم کرد که از ازدواج با دختران خضراء الدمن بپرهیزید .وقتی از منظور پیامبر سئوال شد فرمود دختران زیبا رویی که در خانواده بد تربیت شده اند .(۱)
اهمیت موضوع اینجاست که همسر نقش مهمی در آرامش و معنویت و تربیت نسل آینده دارد و اگر فاقد این خصلت مهم باشد دیگر قادر نخواهد بود به شریک زندگی خویش آرام و به فرزندان خود عقیده صحیح و دینداری را منتقل نماید
نقل شده مردی جهت مشورت در مورد ازدواج دخترش خدمت امام حسن مجتبی علیه السلام رسید امام فرمود او را به مردى باتقوا تزویج کن که اگر دوستش داشته باشد گرامیش میدارد و اگر او را دوست نداشته باشد به او ستم نمی کند(۲)
از نظر روانی هم اگر زن وشوهر هم عقیده نباشند محال است روی خوشبختی را ببینند چون طبیعی است که هر کس بر اساس عقیده خویش راه و رسم زندگی فردی و اجتماعی را برنامه ریزی می کند و اختلاف عقیده زوجین باعث اختلاف در شیوه های تربیتی و مراودات اجتماعی می گردد.
ناگفته نماند که در آموزه های دین ارتباط تنگاتنگی بین عقل و دین وجود دارد که امیرالمومنین به آن تصریح می نماید که ملاک دین عقل است.(۳) بنابراین می توان نتیجه گرفت یکی از جلوه های دینداری ،عقلانیت است که موجب تدبیر در زندگی و رسیدن به آرامش و آسایش می گردد.

۱- بحار الانوار ، ج ۲۳ ، ص ۵۴
۲- مکارم الاخلاق، ص۲۰۴
۳-غررالحکم/۷۰۲



ارسال دیدگاه