آخرین ارسال ها

» اسلایدر » همراهی با امام

تاریخ انتشار : ۱۳۹۷/۰۶/۲۶ - ۱۰:۳۷

 کد خبر: 2429
 77 بازدید

همراهی با امام

همه ما به سمت خدای متعال حرکت می کنیم. اگر در این سفر می خواهیم به مقصد برسیم، باید با امام سیر کنیم.

همراهی با امام

همه ما به سمت خدای متعال حرکت می کنیم. اگر در این سفر می خواهیم به مقصد برسیم، باید با امام سیر کنیم. باید سیر ما، سیر با امام باشد؛ یعنی امام می رود، ما هم باید سایه امام بشویم و با امام حرکت کنیم. چطور می شود انسان سایه امام باشد؟ اگر انسان از خودش و همه نفسانیات خودش خالی شد و رو به امام آورد، همه وجودش را امام پر می کند و همه قوایش تحت تصرف امام قرار می گیرد. هچنانکه خود امام نسبت به حضرت حق، این طور است. در آیات قرآن در باب ائمه (علیهم السلام) این تعابیر ذکر شده «یَدُ اللَّهِ»(فتح/۱۰)، «جَنْبِ اللَّهِ»(زمر/۵۶)، «بَابُ‏ اللَّهِ»، «عَیْنُ‏ اللَّهِ‏»، «أُذُنٌ واعِیَه»(حاقه/۱۲)، که اینها مجاز نیست، حقیقت است. امام «یَدُ اللَّهِ»، است در جایی است که در بیعت رضوان با نبی اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) بیعت می کنند قرآن می فرماید: «إِنَّ الَّذینَ یُبایِعُونَکَ إِنَّما یُبایِعُونَ اللَّهَ یَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَیْدیهِمْ»(فتح/۱۰)، این دستی که بالای دست شان بود، دست خدا بود. «وَ ما رَمَیْتَ إِذْ رَمَیْتَ وَ لکِنَّ اللَّهَ رَمى‏»(انفال/۱۷)، این به معنای حلول خدای متعال در مخلوق نیست ولی این وجود مقدس، در یک مقامی است که «وَ ما رَمَیْتَ إِذْ رَمَیْتَ وَ لکِنَّ اللَّهَ رَمى‏» یعنی مخلوق به یک مقامی برسد که آن جایی که تو این کار را انجام می دادی، خدا انجام می داد! در این مورد حضرت فرمود: «خَلَطَنَا بِنَفْسِهِ‏ فَجَعَلَ ظُلْمَنَا ظُلْمَهُ وَ وَلَایَتَنَا وَلَایَتَهُ»(الکافی ج‏۱، ص: ۴۳۵) عبارت «خَلَطَنَا بِنَفْسِهِ‏» به معنای حلول نیست. پس معیت آنها با خدا، این طور است. آنها نسبت به حضرت حق این طور هستند.

اگر ما هم با امام شدیم، همه شئون ما فرع بر امام می شود، «یَدُ اللَّهِ»، «عَیْنُ‏ اللَّهِ‏»، دست امام، چشم امام، گوش امام می شویم. همین طور که آنها در یک مقامی هستند که خدای متعال گوش و چشم و زبان آنها است؛ ما هم در یک مقامی خواهیم بود که امام، گوش و چشم و دست و زبان ما است نه به معنای اینکه امام در ما حلول کند و ما امام بشویم! ما که امام نمی شویم، ولی به همان معنای ممکن اگر انسان با امام شد، همه قوایش پُر از نور امام می شود. به تعبیر دیگر این معیت با امام، معیت در سیر و معیت در سفر است. همه ما مسافریم و در این سفر الی الله، باید همراه با امام (علیه السلام) باشیم. اگر این همراهی، همراهی تام شد، همه قوای ما قوای امام می شود و در واقع شعاع امام می شویم. شیعه، شعاع خورشید است، اگر قلبش قلب سلیم شد، شعاع می شود.

در روایت آمده که به حضرت ابراهیم خلیل، انوار چهارده معصوم عرضه شد، یک سری نورها و موجودهای درخشنده ای دیدند که دور این معصومین هستند. اینها چه کسانی هستند؟ خدای متعال فرمود: اینها شیعیان این اهل بیت هستند. آن وقت آنجا حضرت یک درخششی از اینها دید، تقاضا کرد که من را از شیعیان امیرالمؤمنین قرار بده! خدای متعال هم این دعا را مستجاب کرد «وَ إِنَّ مِنْ شیعَتِهِ لَإِبْراهیمَ‏ * إِذْ جاءَ رَبَّهُ بِقَلْبٍ سَلیمٍ‏»(صافات/۸۳-۸۴)، که در آن روایت هست به حضرت گفت من شیعه شما هستم؟! گفت: بله هر وقت این طورشدی شیعه ما هستی.«إِذْ جاءَ رَبَّهُ بِقَلْبٍ سَلیمٍ‏».

برگرفته از سخنرانی استاد میرباقری



ارسال دیدگاه